dagwaarde-auto.com dagwaarde-auto.com
Al 1.134.0 mensen gingen u voor!
RDW erkende autobedrijven
100% veilig uw auto verkopen:
  • Snel & anoniem uw auto verkopen
  • 5.000 professionele autoinkopers
  • Al meer dan 100.000 auto’s verkocht
  • Gegarandeerd veilige afwikkeling
  • Uw auto gratis verkopen
Testimonials van bestaande gebruikers...
0 modellen:

Wat is de dagwaarde van mijn auto?

Als jij je occasion wilt verkopen, dan is het verstandig vooraf de dagwaarde van je gebruikte auto te bepalen. De dagwaarde zelf bepalen is slechts voor enkele consumenten weggelegd. Je kunt ook hulp inschakelen van bijvoorbeeld Dagwaarde-Auto.com. Ons team berekent geen enkele kosten voor het taxeren van je auto. Laat daarom vandaag nog gratis, snel en anoniem de bepalen door ons!

Auto laten taxeren voor verkoop

De reden waarom jij de huidige dag waarde van de auto wilt bepalen maakt ons niet uit. Het kan zijn dat je nieuwsgierig bent, maar het kan ook zijn dat je bezig bent met de verkoop van je auto. Meld je auto aan door het kenteken en de kilometerstand in te voeren. Nadat onze aangesloten professionals de auto hebben getaxeerd, ontvang je het hoogste taxatie bedrag. Je kunt op dit moment beslissen de auto direct te verkopen met een druk op de \\\\\\\'auto verkopen\\\\\\\' knop. Alle taxaties zijn bij ons tegelijkertijd gegarandeerde biedingen.

Auto online verkopen

Het grootste voordeel van ons concept is dat de vastgestelde auto dagwaarde ook gegarandeerde inkoopvoorstellen van aangesloten auto inkopers zijn. Wij werken samen met ruim 5.000 erkende merkdealers, universele garages, auto-exporteurs en schade specialisten die de aanmelding van jouw auto kunnen inzien in een afgeschermde autoveiling. Dit is bovendien voor jou geheel anoniem. Pas als jij akkoord geeft op het hoogste taxatie bedrag, worden jouw priv gegevens vrijgegeven aan enkel de kopende partij!
 
Stap 1 van 3
 
 
Kenteken van uw auto
 
Nieuws:
  • Wij zijn De Stad: een pilotproject voor de ondernemers van Middelburg centrum

    Mensen die me online een beetje volgen hebben het waarschijnlijk al gezien maar op Mijns Inziens heb ik er nog niets over geschreven. Dat wordt dus hoog tijd. Welnu:

    In juli werd ik door de Vereniging Ondernemers Middelburg (VOM) gevraagd of ik met een paar bestuursleden wilde meedenken over een Facebookpagina voor Middelburg centrum. Dat wilde ik natuurlijk wel. Het ging nadrukkelijk niet om een website, maar om een initiatief dat ruimte biedt aan
    mooie verhalen, foto's, interviews en opinies over de binnenstad van Middelburg. We voerden twee gesprekken die behalve prettig ook verrassend kort waren. We waren er vrij snel uit dat ik het, samen met medewerker Jelmer Oskam, gewoon maar eens moest gaan proberen. In alle vrijheid, met een proefperiode van drie maanden. Zeggen dat ik daar wel oren naar had zou een understatement van jewelste zijn. Ik vond en vind het werkelijk super dat ik zo'n kans krijg. Waarom dat zo is leg ik uit in het onderste deel van deze bijdrage. Eerst een antwoord op de vraag wat het precies is. Ik kan het eigenlijk niet beter verwoorden dan Jelmer dat deed op de website Uit in Middelburg. Ik citeer:
    De Facebookpagina Wij zijn De Stad is een podium voor mooie verhalen, foto's, interviews en opinie over de binnenstad van Middelburg. Voor bewustwording om lokaal je inkopen te doen en je eigen vertrouwde winkeliers te steunen. Door middel van korte interviews, storytelling, leuke foto's en nieuwtjes willen de band tussen de lokale consument en winkelier/horeca-ondernemer versterken. Sympathiek en origineel. Niet gericht op aanbiedingen, maar op de passie voor de binnenstad.
     en
    Wij zijn De Stad benadrukt het sociale en culturele belang van een levendige binnenstad. Het geeft de credits aan de lokale organisatoren van (culturele) festivals zoals de Stadsfeesten Middelburg, Nacht van de Nacht, de Mosselfeesten Middelburg en City of Dance. Stuk voor stuk eigen ondernemers die veel tijd, werk en geld investeren in de beleving van onze binnenstad. En niet te vergeten de vele ondernemers die festivals, sportverenigingen en culturele instellingen sponsoren. 
    Nu ga ik hier niet beweren dat dit niets met citymarketing van doen heeft, maar ik durf wel te zeggen dat er hier bewust niet is gekozen voor een strategie of totaalpakket zoals het in de marketing gebruikelijk is. Dit project gaat over het versterken van de relatie met Middelburgers en bezoekers van de stad, niet zozeer over directe 'sales'. Deze proef heeft het experiment als uitgangspunt en is voor mijn gevoel ook gebaseerd op vertrouwen. Het motto is: ga eerst maar eens aan de slag, dan zien we later wel of, en zo ja, hoe we het uitbouwen. Die benadering zal de echte specialisten een gruwel zijn, maar ik houd ervan. Dat is ook hoe ik werk aan projecten die ik doe op persoonlijke titel, en die behoorlijk wat raakvlakken hebben met dit initiatief.

    Wat nu precies het omslagpunt was weet ik niet meer, maar een paar jaar geleden, toen ik nog niet zo lang als zelfstandige werkte, realiseerde ik me dat ik het eigenlijk het leukst vond om bezig te zijn met 'webwerk' rondom lokale en regionale thema's. Na tien jaar was ik de wereld van bibliotheken, cultureel erfgoed en technologie nog steeds niet beu, maar toen ik eenmaal was begonnen met Middelburg Dronk voelde ik een vuurtje terugkomen dat ik al een tijdje had gemist. Deze 'hobby' kostte me geen energie maar deed me juist verlangen naar meer tijd om aan het project te kunnen werken. De redenen daarvoor heb ik hier al vaak beschreven. Het is vooral de manier waarop veel dingen die ik graag doe samenkomen in een geheel. Verhalen verzamelen en doorvertellen. Digitale interactie. Graven in de geschiedenis. Ik kan het zo gek niet bedenken of het zit erin. Dat, en het al wat oudere besef dat 'lokaal en regionaal' veel potentie hebben, deden me op zeker moment besluiten er meer mee te gaan doen. In september 2012 schreef ik
    Heel kort door de bocht komt het er op neer dat ik sterk neig naar een focus op lokaal en regionaal werk, maar daarbij besef dat dit ten koste zal gaan van dingen die ik doe vanuit een breder perspectief.
    Precies twee jaar later kan ik constateren dat ik behoorlijk heb toegegeven aan die neiging. Aan Middelburg Dronk en de zustersites besteed ik nog steeds veel tijd, omdat ik er keer op keer weer energie van krijg. Een mooi voorbeeld? Twee weken geleden stuurde iemand me een paar fraaie foto's van een verdwenen Middelburgs Zwembad. Dat is sowieso al cool, als crowdsourcing je wens is, maar dan al die reacties en likes! In een paar dagen tijd werden de foto's meer dan 20.000 keer bekeken, volgens Facebook. Het besef dat zoveel mensen bepaalde bijdragen weten te waarderen houdt je enthousiast, heus. En dan zijn er ook nog al die mooie dingen die min of meer voortvloeiden uit het project: kleine of wat grotere opdrachten van lokale ondernemers, betrokkenheid bij digitale tegengeluiden van mensen uit de stad, een uit de hand gelopen experiment als Ik geef weg - Walcheren. Het gebeurt allemaal geleidelijk, maar ik kan je verzekeren dat het voelt als een stroomversnelling. In een paar jaar tijd is het thema 'lokaal en regionaal' een centrale rol gaan spelen in mijn leven.

    En nu is er dan de pilot Wij zijn De Stad. Ik ben daar erg blij mee. Niet alleen omdat het thema ervan mooi aansluit op dingen die ik toch al deed (winkels op Dronk, iemand?) maar ook omdat deze proef een betaalde opdracht is. Dat geeft nog meer energie want laten we wel zijn: ik doe momenteel wel erg veel op vrijwillige basis. Dat kun je niet tot in de lengte van dagen blijven doen.

    Een periode van drie maanden is natuurlijk wel kort om iets op te bouwen. Mensen weten je niet zomaar te vinden, daar moet je vooral zelf werk van maken. Het zou ook niet verkeerd zijn als er te zijner tijd een huisstijl gebruikt kan worden, en er offline promotiemateriaal beschikbaar komt. Maar dat is van later zorg. Het begin is er. Jelmer houdt de ondernemers op de hoogte via interne nieuwsbrieven en ik loop gewoon eens wat vaker een rondje door de stad en stap vervolgens hier en daar naar binnen om kennis te maken. Het fijne daarbij is dat ik me niet hoef te beperken tot de bij de VOM aangesloten ondernemers. Wij zijn De Stad gaat ook over evenementen en dagelijkse gebeurtenissen in de binnenstad. Over die hangouderen die al jaren bijpraten op het hoekje voor J.B. Diesch op de Markt. Over kwesties die de bewoners van de stad bezighouden. Over de winkels die veel meer aandacht verdienen. Over de mooie dingen die een stad allemaal kan doen. Over alles dus eigenlijk. Over de stad die van ons allemaal is.

    Ik hoop dat het niemand zal verbazen dat ik hoop dat deze proef een aanzet is voor een mooi vervolg, waarin ik zelf een rol mag blijven vervullen. De tijd zal het leren. Voorlopig gil ik in ieder geval als een malle: Wij zijn De Stad!

    @

    Gerelateerd:
    Bij het verdwijnen van de Free Record Shop uit Middelburg
    Warenhuisnostalgie: de V&D in Middelburg
    Modern koopgedrag: De Drvkkery vs Bol.com
  • Gezocht voor een documentaire: herinneringen aan Tienertoer


    Over de waarde van een/mijn blogarchief schreef Ernst-Jan Pfauth een paar jaar geleden in zijn boek Sex, Blogs & Rock-'n-Roll. Behalve een fijn naslagwerk is zo'n blogarchief echter ook een goed middel om gevonden te worden. Door journalisten bijvoorbeeld. Zo belandde ik eens in Nieuwe Revu, in een artikel over gameverslaving, in artikelen van verschillende kranten en belde NCRV ooit of ik wilde deelnemen aan een discussie in Rondom 10, over het gevaar van kerncentrales. Ook deze week werd ik gevonden, door documentaire researcher Ellen Vloet. Zij schreef me dat ze op zoek was naar verhalen van mensen die goede herinneringen bewaren aan tienertoer, voor een documentaire die wordt gemaakt in opdracht van de NS.

    Ze was bij mij terecht gekomen na het vinden en lezen van een blogpost uit 2008, getiteld Tagging, maar dan zoals vroegâh. In die post vertelde ik iets over mijn jeugdige avonturen als uitkijkpost voor twee graffitiminnende makkers en verwees ik terloops naar onze uitstapjes met de goedkope Tienertoerkaarten van toen. Wij kochten Tienertoerkaarten om elpees te scoren bij Boudisque in Amsterdam en vervolgens de graffitikunsten van anderen te bewonderen in steden als Rotterdam, Leiden, Utrecht en Amsterdam.

    Daar wilde Ellen graag meer over weten. Vanochtend belden we daarom even, zodat ik mijn verhaal wat uitgebreider kon doen. Het was wat je noemt een prettig gesprek. Wat er uit voortkomt weten we nog niet; we zien wel. Maar: Ellen wil graag met meer mensen in contact komen die hun herinneringen aan Tienertoer willen delen. Daar help ik haar graag bij. Haar oproep:
    Omdat het spoor 175 jaar bestaat wil de NS graag herinneringen op halen. Daarom wordt er gewerkt aan een korte documentaire over de Tienertoer. Mijn naam is Ellen Vloet en ik werk als documentaire researcher mee aan dit project. Aan mij de taak om mooie verhalen te vinden. Voor deze film zoek ik mensen die hun herinnering aan de Tienertoer en de jaren 70/80 met ons willen delen. Ik ben benieuwd met wie je op reis ging, of jullie elkaar nog zien en welke plekken je bezocht.  Misschien ben je diegene met wie je toen reisde wel uit het oog verloren. Wij sporen hem of haar dan op zodat jullie de reis van toen weer kunnen herbeleven. De film krijgt een hoog 'feel-good' gehalte en zal uiteindelijk worden vertoont via internet.  Als je interesse hebt vertel ik  er graag meer over het project en praten we verder over je mooie, grappige, persoonlijke herinneringen uit die tijd. Reacties mogen voor 5 september naar ellen.vloet@gmail.com of je kan bellen op 06-24708039
    Schroom niet en neem contact met haar op. Er is maar weinig leuker dan nostalgie, tenslotte :-)

    @

    Oude posters tienertoer: Geheugen van Nederland
  • Lorem Ipsum voor complotdenkers

    Dat het veelgebruikte Lorem Ipsum op websites in ontwikkeling meer betekent dan helemaal niets ontdekte ik een jaar of wat geleden. Dat zinnetje "Er is niemand die van pijn houdt, die er naar zoekt, en het wil hebben, simpelweg omdat het pijn is..." ben ik nooit meer vergeten. Inmiddels weet ik ook dat een Lorem Ipsum-generator helemaal niet bijzonder is, integendeel.

    Maar misschien is Lorem nog meer. Ik lees op Webwereld:
    Voer voor paranoïden: Google Translate blijkt de steen van Rosetta voor een codetaal, verborgen in onzinnige Latijnse vultekst, beter bekend als Lorem Ipsum. Varianten van de Latijnse tekst geven allerlei mysterieuze en verdachte teksten, zoals "China Internet phenomenon" "the vehicle that hit him" "Internet phone technology to China", ontdekte Brian Krebs na een tip.
     Het moet niet gekker worden.

    @
  • 1 jaar Ik geef weg - Walcheren

    Het is deze week een jaar geleden dat Joost Geraets mij attendeerde op het feit dat er nog geen Zeeuwse variant bestond van de 'Ik geef weg-beweging', van Juul Martin, en ik daar een mooie aanleiding in zag om eindelijk eens te experimenteren met Facebook Groepen. Over het vervolg en mijn eerste ervaringen schreef ik eerder al vrij uitgebreid; het meeste heb ik er wel over gezegd. Zie de gerelateerde berichten.

    Desondanks vind ik het de moeite waard om stil te staan bij dit bescheiden jubileum, want Ik geef weg - Walcheren is -ook vijf maanden later- nog steeds een fenomeen. Sterker: met 15.313 leden is het zonder twijfel het grootste en meest actieve platform dat ik ooit heb mogen beheren. Ik betreur het nog altijd dat Facebook geen publieke statistieken genereert van groepen. Iets zegt me dat de cijfers krankzinnig zouden zijn. Iedere dag worden er minstens 50, misschien wel 100 items aangeboden. Het zou me niet verbazen als er in het eerste jaar minstens 30.000 spullen van hand tot hand zijn gegaan. Ik overdrijf als ik zeg dat hier sprake is van een Walcherse schaduweconomie, maar laten we wel zijn: het platform draagt in ieder geval wél bij aan hergebruik van spullen die anders zouden zijn verkocht of weggegooid. Alleen daarom al is het de moeite waard om de groep te behouden en te koesteren.

    Ik moet wel zo eerlijk zijn om te zeggen dat ik een paar keer op het punt heb gestaan de pijp aan Maarten (weg) te geven. Het beheer van zo'n platform vraagt veel tijd en energie. Van het in goede banen leiden van discussies tot het bemiddelen als er meningsverschillen zijn, van het administratieve proces van zo'n groep tot de communicatie van de regels en ontwikkelingen. Je zou er zonder overdrijven een dagtaak aan kunnen hebben. Echter: ik en de groep hebben het geluk dat er een paar mensen zijn opgestaan die niet alleen helpen bij het beheer maar het inmiddels vaak zelfs geheel overnemen: Andrea Boone, David Magee, Oet Rooze, Astrid Prent, Gina Bosmann, Linda van de Garde en Bianca Jonkman hebben er voor gezorgd dat ik het nog steeds zie zitten en dat ik voldoende tijd overhoud voor andere projecten, die zo mogelijk nog meer tijd kosten. Tijdens de Middelburgse kermis zijn we een keer wat gaan drinken in de stad, om ook eens afk kennis met elkaar te maken. Dat klikte prima. Sindsdien wordt er in de chatgroep van de beheerders nog intensiever gecommuniceerd dan voorheen. Ik kan alleen maar constateren dat het zeer gesmeerd loopt.

    What's next? Welnu: ik heb geen flauw idee. Zolang het op rolletjes loopt blijft het leuk en behapbaar voor ons allemaal. Dat vind ik momenteel eigenlijk het belangrijkste. Dat de groep voorlopig blijft bestaan is in ieder geval wel duidelijk. Er is zelfs nog sprake van groei, niet in de laatste plaats omdat er ook vaak nuttige, mooie of dure spullen worden aangeboden of omdat er leuke acties zijn van middenstanders.

    Met dat laatste willen we meer doen. Komende week ga ik overleggen met een Middelburgse ondernemer voor een wat grotere actie voor de leden in december. Om de mijlpalen te vieren en om zelf eens een gebaar te maken. Het zou aardig zijn als andere organisaties zich daar bij aan sluiten. Is zoiets dan interessant voor bedrijven en organisaties? Reken maar! Ik geef weg is een platform met een enorm bereik. Verkopen mag je er niks, maar als je bereid bent onvoorwaardelijk weg te geven win je veel sympathie bij een zeer gevarieerde, lokale doelgroep. Dat is een mooie bijkomstigheid van het geheel. Let wel: een bijkomstigheid. Want uiteindelijk draait het nog steeds maar om 1 ding: weggeven omdat je het leuk vindt.

    Gerelateerd:
    Experiment: Ik geef weg - Walcheren
    Ik geef weg - Walcheren, vijf dagen later
    #Ikgeefweg Walcheren: de koek is nog lang niet op
    Buitengewoon: meer dan 10.000 leden voor Ik geef weg - Walcheren 
    Facebookgroepen: wel handig, niet inzichtelijk

    @

    Afbeelding: What's mine is yours
  • Een warm welkom voor Biohazard in Middelburg

    Het zal de mensen die niet van heftige gitaarmuziek houden niet veel zeggen, maar vorige week vrijdag speelde Biohazard in Bar American in Middelburg. Dat was bijzonder. Zo werd het in ieder geval wel ervaren door de honderd gelukkigen die er in geslaagd waren een toegangskaartje te bemachtigen voor het optreden. De hoogtijdagen van de band lagen weliswaar in de jaren 90 maar de band speelt nog altijd regelmatig op grote rockfestivals, voor duizenden mensen. Voor de liefhebbers van het genre is het een klinkende naam, die je niet verwacht in een café in een kleine provinciestad.

    Omdat ik nieuwsgierig was hoe organisator Edmond Spelier de band naar Middelburg had weten te lokken vroeg ik hem ernaar. Hij had een mooi verhaal. Eigenlijk was hij bezig geweest met het boeken van een andere band, maar dat verliep nogal moeizaam. Het boekingskantoor had echter nog wel Biohazard in de aanbieding. De band zou die dag op doorreis zijn van Duitsland naar Engeland, in het kader van een Europese tournee. Daar had Spelier, ook als liefhebber, uiteraard wel oren naar, maar er was een klein probleem: er diende wel eerst even 3000 euro afgerekend te worden met het management. Spelier zag er een mooie uitdaging in. Na een gesprek met de eigenaars van American wist hij zich verzekerd van een locatie. Vervolgens bedong hij een korting van 500 euro op de prijs van de band. Omdat hij niet meer dan 15 euro voor een kaartje wilde vragen kwam hij nog 1000 euro tekort. Op Facebook riep hij vrienden en kennissen daarom op een bijdrage te storten, zonder de naam van de band te noemen. Binnen een dag had hij het benodigde bedrag bij elkaar. De contracten konden worden getekend.

    Ook de verkoop van de kaartjes verliep via Facebook. Er kwam geen poster of flyer aan te pas. Je kocht je kaartjes door Edmond daar een berichtje te sturen en het geld meteen over te maken. Binnen een paar uur was het concert uitverkocht, wat natuurlijk ook tot teleurstelling en flauwe grappen leidde: of de mensen van American wel wisten dat Biohazard altijd dranghekken voor het podium eist, en een kleedkamer vol lekkernijen? Het bleek uiteindelijk allemaal onzin. De bandleden waren flexibel en hadden het reuze naar hun zin. Ze gingen ’s middags met een stamgast mee naar een Middelburgse sportschool, en sprongen na afloop van het concert ook net zo makkelijk onder de douche bij een andere vaste klant. Gezellig, geen enkel probleem. Het is fijn als je met open armen wordt ontvangen. Over die open Middelburgse armen voor artiesten hoor je steeds vaker. Of het nu gaat om intieme huiskamerconcerten in de Korte Delft of om grotere en kleinere bands in De Spot, Ut Babbelaèrtje en Kaffee ’t Hof: de bands schuiven aan bij het diner of blijven pitten op de bank. Uit dankbaarheid geven ze vaak iets terug, zoals een supershow of een extreem laag tarief.

    Het uitgaansleven wordt daar warmer van. En menselijker.

    @

    Deze bijdrage verscheen eerder in de PZC-rubriek Barcodes, van 15 augustus 2014
    Foto Biohazard op de bank van Andrea Boone: Tessa Wiegerinck Fotografie
 
Heeft u vragen of hulp nodig?
Bel onze klantenservice voor gratis hulp.

Telefoon: 053 - 711 8003
(7 dagen per week geopend van 09:00 tot 21:00 uur).

#dagwaarde tweets