dagwaarde-auto.com dagwaarde-auto.com
Al 1.134.0 mensen gingen u voor!
RDW erkende autobedrijven
100% veilig uw auto verkopen:
  • Snel & anoniem uw auto verkopen
  • 5.000 professionele autoinkopers
  • Al meer dan 100.000 auto’s verkocht
  • Gegarandeerd veilige afwikkeling
  • Uw auto gratis verkopen
Testimonials van bestaande gebruikers...
0 modellen:

Wat is de dagwaarde van mijn auto?

Als jij je occasion wilt verkopen, dan is het verstandig vooraf de dagwaarde van je gebruikte auto te bepalen. De dagwaarde zelf bepalen is slechts voor enkele consumenten weggelegd. Je kunt ook hulp inschakelen van bijvoorbeeld Dagwaarde-Auto.com. Ons team berekent geen enkele kosten voor het taxeren van je auto. Laat daarom vandaag nog gratis, snel en anoniem de bepalen door ons!

Auto laten taxeren voor verkoop

De reden waarom jij de huidige dag waarde van de auto wilt bepalen maakt ons niet uit. Het kan zijn dat je nieuwsgierig bent, maar het kan ook zijn dat je bezig bent met de verkoop van je auto. Meld je auto aan door het kenteken en de kilometerstand in te voeren. Nadat onze aangesloten professionals de auto hebben getaxeerd, ontvang je het hoogste taxatie bedrag. Je kunt op dit moment beslissen de auto direct te verkopen met een druk op de \\\\\\\'auto verkopen\\\\\\\' knop. Alle taxaties zijn bij ons tegelijkertijd gegarandeerde biedingen.

Auto online verkopen

Het grootste voordeel van ons concept is dat de vastgestelde auto dagwaarde ook gegarandeerde inkoopvoorstellen van aangesloten auto inkopers zijn. Wij werken samen met ruim 5.000 erkende merkdealers, universele garages, auto-exporteurs en schade specialisten die de aanmelding van jouw auto kunnen inzien in een afgeschermde autoveiling. Dit is bovendien voor jou geheel anoniem. Pas als jij akkoord geeft op het hoogste taxatie bedrag, worden jouw privé gegevens vrijgegeven aan enkel de kopende partij!
 
Stap 1 van 3
 
 
Kenteken van uw auto
 
Nieuws:
  • Bezuinigen en reorganiseren zonder de klant weg te jagen


    Steeds neem ik me voor om alleen nog te schrijven over al het moois dat de instituten waar ik van hou te bieden hebben, maar het lukt gewoon niet altijd; er gebeuren gewoon te veel dingen waar ik oprecht verdrietig van word. Wat nu weer dan, ouwe zuurpruim?

    Welnu: het is algemeen bekend dat mijn oude werkgever de Zeeuwse Bibliotheek fors moet bezuinigen. Kunnen ze ook niks aan doen, dat is nu eenmaal aan de hand. Dat er dan keuzes moeten worden gemaakt is ook logisch. Het doet altijd pijn, hoe je het ook wendt of keert. Maar je zou toch denken dat in dat hele snoeiproces de klant centraal staat. Juist in deze tijd zou je die dingen moeten koesteren waar de klant nog wél warm voor loopt, toch? Gebeurt dat dan niet? Veel te weinig als je het mij vraagt.

    Neem nu de herinrichting van het gebouw, van de afgelopen jaren. Die was beslist nodig, met de naderende fusie met Scoop in het vooruitzicht en het mag gezegd: een aantal ruimtes zijn mooi opgeknapt. Maar ergens onderweg besloot ook iemand om de studiecabines gewoon van de bouwtekeningen te laten verdwijnen, zonder inspraak van de afdeling die de cabines beheerde. Zeker, er kwamen glazen raadpleegruimtes voor terug, maar die zijn lang niet zo stil en isolerend als de oude cabines. Het alternatief van de tweede verdieping als rustpunt in het gebouw bestaat ook niet meer, die werd opgeofferd en getransformeerd tot kantoortuin. Kort samengevat zou je kunnen stellen dat er nu nauwelijks nog stiltegebieden zijn in de bibliotheek, misschien zelfs wel helemaal geen. Nu zal niet iedereen dat erg vinden, maar ik heb in de tussentijd toch al heel wat klanten gesproken die het missen. De behoefte aan studieruimtes, weg van alle afleiding, is groot. Vraag het maar eens na bij de Nederlandse Universiteitsbibliotheken: die kunnen de vraag soms niet eens aan.

    Iets soortgelijks speelt zich nu rondom het magazijn van de Zeeuwse Bibliotheek, waar ongeveer driekwart van de collectie wordt bewaard. Men heeft besloten dat dat magazijn 's avonds, en op sommige dagdelen, wel wat minder vaak open kan zijn. Op de website wordt die koerswijziging nog positief gebracht, als een kleine wijziging in de dienstverlening, maar die wijziging heeft veel meer impact dan menigeen beseft. Het moge dan zo zijn dat er lang niet meer zo veel magazijnaanvragen zijn als in de jaren 80 en 90, maar jeetje: er zijn nog altijd talloze mensen die speciaal naar Middelburg reizen om werken uit de magazijncollectie te raadplegen. Zij krijgen nu te horen dat ze maar even een paar uur moeten wachten, of een dag later terug kunnen komen. Een deel van die mensen komt dan volgens mij nooit meer terug. Dat was 'in mijn tijd' altijd een van de vuistregels. Zo min mogelijk 'nee verkopen'. Dat gebeurt nu wel, vaker dan menig medewerker lief is in ieder geval.

    Dat er beslist wordt dat er moet worden bezuinigd op de wetenschappelijke collecties en opslag van collecties die ook al elders worden bewaard kan ik goed volgen. Dat is onvermijdelijk, op de langere termijn. Die bui zag de voormalige conservator van de bibliotheek ook al jaren hangen. Maar waarom richt je het dan niet zo in dat een groepje medewerkers kantoor houdt in het magazijn, en de aanvragen tussendoor verwerkt? Dat is echt goed te doen, dat weet ik zeker. Binnen alle taken en werkdruk is daar heus nog ruimte voor. En als dat écht niet zo is zou je ook nog kunnen overwegen daar vrienden van de bibliotheek voor in te zetten. Ik noem maar een zijstraat. Of heroverweeg het magazijn als geheel en maak er een open opstelling van. De meest waardevolle werken zijn tenslotte veilig opgeborgen in de kluis.

    Maar ik zal wel weer te simpel denken ofzo. Ik moet ook toegeven dat ik de gemaakte afwegingen niet ken. Maar ik word er desondanks droevig van. Als je bezuinigt zou je het zo moeten doen dat klanten het nauwelijks merken. Op zo'n manier dat ze niet worden weggejaagd. Anno 2015 kun je je dat gewoon niet meer permitteren.

    Gerelateerd:
    De bibliotheek van nooit uitgeleende boeken
    Papieren parels in een kluis van beton
    Over de bezuinigingen op de Zeeuwse Bibliotheek

    @

    Foto magazijn Zeeuwse Bibliotheek 1987: Wim Helm, Beeldbank Zeeland
  • Over het Actieplan Binnenstad Middelburg en de komst van Decathlon

    Gisteren was de mogelijke vestiging van Decathlon in Middelburg weer volop in het nieuws. Omroep Zeeland kopte dat het bedrijf het wachten op de gemeente beu is maar in de PZC van vandaag bezweert wethouder Simons dat de politiek dat niet ervaart als een dreigement.

    Als je alles nog eens terugleest kun je je echter afvragen of zo’n dreigement überhaupt nodig is. De besluitvorming is inderdaad traag, maar dat heeft vooral te maken met alle bochten waarin de Gemeente zich moet wringen om nieuwbouw op ZEP mogelijk te maken. Het duizelt je, als je alle stukken ziet die bij het onderwerp horen. Maar als je de moeite neemt om ze door te lezen kun je je toch niet aan de indruk onttrekken dat de goedkeuring van de vestiging al min of meer vastligt. Argumenten van tegenstanders worden genegeerd of afgezwakt. Het is zonde van alle rapporten die geschreven zijn.

    Het interessante is dat niemand echt tegen de komst van Decathlon op zich is. Waar het vooral om gaat is dat er wordt aangestuurd op nieuwbouw, terwijl er al zo veel leegstand is. In het raadsvoorstel dat besproken werd komt dat slechts kort aan de orde, terwijl het veel genuanceerder ligt dan het er staat. Zo schrijft men dat een vestiging van de winkel in de binnenstad geen optie zou zijn. Als voorbeeld wordt onder meer het Geeregebied aangehaald. De eigenaar van de leegstaande winkels daar zou inzetten op een andere invulling. Nu weten wij dat dat inderdaad zo is, maar Decathlon heeft zich daar nooit gemeld, terwijl die 1750 vierkante meter daar nog steeds beschikbaar is. We weten in ieder geval dat het bedrijf daar gewoon welkom zou zijn. Toegegeven, het is iets minder ruimte dan men wil bouwen in de ZEP, maar er zou best een mouw aan te passen zijn. Het complex aan Achter de Houttuinen beslaat bovendien 3000 vierkante meter.

    En beide locaties bevinden zich boven parkeergarages! Maar is het niet gewoon zo dat Decathlon zich alleen maar aan de rand van de stad wil vestigen? Dat is in ieder geval wel wat het bedrijf vorig jaar aangaf in een interview met FD. Maar zelfs daar wil men bestaande ruimte niet invullen, terwijl die toch beschikbaar is. Wij hoorden zelfs fluisteren dat BCC zich op termijn ook zal gaan concentreren op de vestiging aan de kant van de Mortiere, nu Micro Electro is overgenomen. Als dat waar is zou er op termijn zelfs nog meer ruimte vrijkomen.

    Om een lang verhaal kort te maken: het is beschamend om te zien hoe de betrokkenen dit verhaal er doorheen proberen te drukken, om allerlei duistere redenen. Het doet een beetje denken aan de recente situatie in Den Haag en Schiedam, waar Provinciale Staten vergelijkbare wensen van die steden niet honoreerden. Dat is niet voor niets. We citeren nog maar eens uit het recente Actieplan Binnenstad Middelburg van de gemeente:
    Ook in het centrum van Middelburg is de leegstand de laatste jaren toegenomen. De gemeente vindt dat een zorgwekkende ontwikkeling en wil dan ook alles op alles zetten om de binnenstad toekomstbestendig te maken.
    Met de besluitvorming rondom Decathlon wordt die stelling in ieder geval niet onderschreven. Dat verdient toch een tegengeluid?

    @

    Deze bijdrage verscheen ook op de Facebookpagina Wij zijn De Stad.

  • Ondernemen met plezier

    Dinsdag werd in Vlissingen een discussieavond over het lokale horecabeleid georganiseerd. Uit het verslag in deze krant maakte ik op dat er parallellen zijn te trekken met het gemopper over het nieuwe Middelburgse terrassbeleid, waar ik twee weken geleden over schreef. Het komt er voor mijn gevoel op neer dat iedereen is doordrongen van het feit dat er meer flexibiliteit in de regelgeving nodig is, maar dat men het tegelijkertijd erg belangrijk vindt dat nieuwe regels of tarieven gelden voor iedereen. Het schuurt tussen politiek en ondernemers als die laatsten het gevoel hebben dat nieuwkomers of andere partijen voordelen genieten waar zij zelf naar konden fluiten in het verleden. Daar kun je van alles van vinden, maar het is wel begrijpelijk. Als het gaat om je brood is het moeilijk te verkroppen als dat met hulp van de overheid uit je mond wordt gestoten. Gelijke kansen voor iedereen, dat zou het uitgangspunt van overheden moeten zijn.

    Minstens even belangrijk is dat diezelfde overheden een klimaat creëren waarin iedereen met plezier kan ondernemen. Ik heb de indruk dat klanten het gewoon voelen, als een goed ondernemersplan op een relaxte manier kan worden uitgevoerd. Dat gevoel kregen mensen de afgelopen jaren bijvoorbeeld in de Timmerfabriek, toen daar het team van Gastrovan neerstreek. De meeste gasten ervoeren dat als een smakelijk en geslaagd experiment, zonder enige vorm van ondernemingsstress. Dat zorgde ervoor dat zij er enthousiast over spraken met vrienden en familie, die vervolgens ook nieuwsgierig een tafel reserveerden. Een succesverhaal kortom. Die vrijheid menen we ook te herkennen in andere recente projecten op Walcheren, zoals het nieuwe hotel The Roosevelt of het Abdijbierfestival in Middelburg. We weten uiteraard niet precies hoeveel moeite de ondernemers die daarachter zitten zich hebben moeten getroosten om hun plannen uit te kunnen voeren maar het voelt alsof het vlot ging, met alle medewerking van betrokken instanties en overheden. Dan is dat plezierige ondernemingsklimaat er ook meteen, en is iedereen enthousiast. Precies het duwtje in de rug dat je nodig hebt, als je ergens aan begint.

    Dat duwtje gun ik een bevriende ondernemer uit Vrouwenpolder ook. Al in 2001 ontvouwde hij de eerste plannen voor de bouw van een hotel bij de Veerse Dam, als reactie op een oproep van de provincie Zeeland om in het kader van revitalisering met ideeën te komen voor de ontwikkeling van het Veerse Meer. In de veertien (!) daaropvolgende jaren sprak en onderhandelde hij met alle partijen die je je maar voor kunt stellen. Keer op keer anticipeerde hij op de wensen van al die partijen en paste hij de plannen aan. Natuurlijk lag hij daar wel eens wakker van. Hij vergeleek zichzelf ooit zelfs gekscherend met het beroemde romanfiguur dat vocht tegen windmolens. Maar hij hield wel vast aan zijn droom, met bewonderenswaardig doorzettingsvermogen. Nu de realisatie van het project dan eindelijk écht in beeld komt is hij de eerste die aangeeft waar hij zich nog wel het meest op verheugt: weer kunnen ondernemen met plezier.

    Het is hem van harte gegund.

    @

    Foto Markt Middelburg jaren 20: DVD Ons Zeeland

  • De Rijksinformatiehuishouding is nog niet op orde

    Begrippen uit de informatiesector zijn niet alleen interessant als ze nieuw of in zwang zijn. Soms vallen ze juist op omdat je ze nauwelijks ziet of zelfs voor het eerst tegenkomt. Zo bleef afgelopen maand het begrip Rijksinformatiehuishouding bij me hangen. Ik stuitte op dat woord in de berichtgeving rondom de bonnetjesaffaire, die uiteindelijk zou leiden tot het vertrek van de tandem Opstelten/Teeven. Als je het woord googlet zie je dat het maar 61 zoekresultaten genereert, die niet verder teruggaan dan 2010 en die allemaal zijn gerelateerd aan websites en documenten die afkomstig zijn van overheidinstanties of uit de archiefwereld. In die hoek zijn ook de definities van het begrip te vinden, zoals op de wiki van de Nederlandse Overheid ReferentieArchitectuur (NORA): ‘het totaal aan regels en voorzieningen gericht op de informatiestromen en –opslag of archivering ter ondersteuning van de primaire processen’. Dat dus, maar dan op Rijksniveau.

    De bonnetjesaffaire riep sowieso veel vragen bij me op, maar het meest bizarre vond ik het onduidelijke verhaal over het terugvinden van de bankafschriften van de deal met Cees H. in 2000. Daarover schreef NOS: “bronnen rond het kabinet zeggen dat het onderzoek naar de oude bestanden 50.000 euro heeft gekost. Het is niet bekend hoeveel mensen aan het werk zijn geweest en met welke apparatuur er is gewerkt.” Daar kan ik niet bij. Terwijl de collega-politici nog aan het verkondingen waren dat Opstelten kampte met een geloofwaardigheidsprobleem komt er zo’n verklaring die het geheel nog minder geloofwaardig maakt. Waarom wordt dan niet meteen uitgelegd in welk systeem het afschrift was opgeslagen, en waarom dat zoveel moest kosten? Moeten de media dat over 15 jaar dan ook weer uitpluizen? Waarom wordt er niet meteen schoon schip gemaakt?

    Ik vermoed dat het antwoord op die vragen ‘m deels zit in de verklaring die zoekspecialist Eric Hennekam gaf in het artikel ‘Hoe digitaleoverheidsinformatie zomaar verdwijnt’, in NRC van 14 maart. Hij stelde dat het “een flinke janboel is” bij de archiefafdelingen van de Nederlandse ministeries, omdat elk ministerie met wel dertig a veertig verschillende archiveringsprogramma’s werkt. Als je de samenvatting leest van het rapport ‘Duurzaam duurt het langst’, dat de Erfgoedinspectie in januari 2014 publiceerde, besef je dat het iets genuanceerder ligt dan dat, maar tegelijkertijd vermoed je ook dat waarschuwingen uit een veel ouder rapport van die dienst, ‘Een dementerende overheid?’, uit januari 2005, ook nog steeds geldig zijn. Dat rapport concludeerde toen vrijwel precies hetzelfde als Eric Hennekam twee jaar daarvoor én tien jaar later: de Rijksinformatiehuishouding is nog lang niet overal op orde. Het goede nieuws is dat het bewijst dat de overheid niet moet bezuinigen op goed opgeleide DIV’ers en informatiespecialisten. Die zijn harder nodig dan ooit tevoren. Ondanks -of dankzij- de digitalisering van overheidsinformatie.

    @

    Deze bijdrage verscheen ook in IP 3, 2015
    Foto: Nu.nl
  • Wij staan voor jullie klaar hoor, Zeeuwse Bibliotheek

    Je kon het op je klompen aanvoelen vorige maand, dat die claim van Mario Molegraaf, over artikelen van Warren in de Krantenbank Zeeland, nog een staartje zou krijgen. De vraag was alleen wat voor staartje. Veel vertrouwen in een goede afloop had ik in ieder geval niet, want volgende maand mag er dan een nieuwe directeur beginnen in de Zeeuwse Bibliotheek; voorlopig staat 'de grote ontstopper' die in het najaar van 2013 werd aangesteld, nog steeds aan het roer. Dat ik me toen al zorgen maakte over de vakinhoudelijke toekomst van de ZB blijkt achteraf gezien niet ten onrechte. Bibliotheekvernieuwing was en is inderdaad het kind van de rekening. Een van de vele kinderen ook nog.

    Dat blijkt nu ook uit deze kwestie. Molegraaf mag dan juridisch gezien in zijn recht staan en misschien een punt hebben als hij zegt dat de ZB dit had kunnen voorkomen maar dat mag toch nooit een reden zijn om al je databanken dan maar voorlopig op slot te gooien? Ik snap heus wel dat de jurisprudentie (zaken in Leiden en Rotterdam) de bibliotheek dwingen tot actie, maar dan doe je dat toch niet op deze manier? De Beeldbank Zeeland, bijvoorbeeld, is juridisch al lang afgetimmerd, en technisch gesproken kun je ook bepaalde kranten of periodes uitsluiten, als je dat wilt. De PZC van 1941 tot 2008, bijvoorbeeld, werd pas veel later (in 2011) toegevoegd. Je kan er ook voor kiezen om die onderdelen dan even uit te zetten. Dan kunnen al die liefhebbers die nu furieus zijn (zoals journalist Gremberghe) tenminste nog een beetje onderzoek doen, in de tussentijd.

    Maar nog interessanter vond ik onderstaande passage in de papieren PZC van afgelopen donderdag:
    Volgens Dion Voeten van Stichting Lira is de oplossing eenvoudig. Samen met Pictoright is een collectieve regeling voor krantenarchieven ontwikkeld, waarmee deze in één keer zijn gevrijwaard van auteursrechtenclaims. ,,Wij ondersteunen het behoud van erfgoed, maar vinden ook dat er een billijke vergoeding moet zijn voor de auteurs”, zegt Voeten. Aansluiting bij Lira kost in het geval van Krantenbank Zeeland ongeveer 15.000 euro per jaar.
    15.000 euro. Dat is toch een schijntje? Uit het verleden weet ik nog dat het digitaliseren en ontsluiten van de naoorlogse PZC circa twee ton kostte. De totale inhoud van de krantenbank moet daar dus een veelvoud van zijn. Dan staat zo'n bedrag toch niet in verhouding? Zeker niet als je zou weten wat de huidige interim de afgelopen 20 (!) maanden heeft gekost. Dat salaris stond uiteraard niet in het overzicht van Zeeuwse topinkomens, dat PZC vorige maand publiceerde maar in de wandelgangen hoorde ik meerdere malen een maandbedrag dat ik bijna niet kan geloven, laat staan bevestigen. Maar een ding weet ik wel: van dat geld kun je de Krantenbank via Stichting Lira wel een jaartje of wat vrijwaren van claims.

    Maar dat is natuurlijk niet realistisch. Laten we het maar een grapje noemen dat niet al te geestig is. Realistischer zou het zijn om de pagina's die in het geding zijn gewoon op zwart te zetten. Ook dat lijkt niet realistisch; ik liet eerder immers al doorschemeren dat het een medewerker bijna drie weken kostte om de artikelen van de hand van Warren handmatig uit te sluiten. Maar het is 2015 mensen. Dit kun je dus gewoon uitbesteden aan je fans, je publiek. Denk aan velehanden.nl en andere mooie initiatieven. Denk aan alle liefhebbers in communities als Middelburg Dronk, Wij zijn De Stad en Walcheren ons Eiland. Geef ons toegang tot de tools en wij regelen die handel, helemaal gratis en voor niets. Ik wil dat best coördineren en aanjagen. Ook voor nop.

    Want weet je? Deze maatregel is er eentje die de categorie 'ergerlijk' ontstijgt. Deze slaat me gewoon uit m'n lood. Ik gebruik die bronnen vele malen per dag, als naslagwerk bij alle vragen die online opduiken. Dat zijn meer vragen dan menigeen beseft, maar het is wel iets dat hoort bij wat ik doe. Ik wil de Krantenbank gewoon niet missen. En ik spreek echt niet alleen voor mezelf.

    Kom maar op met die toegang. Denk nu eens in mogelijkheden, en niet in macht en angst.

    Gerelateerd:
    De kracht van de amateur: hoe één man 22 miljoen krantenpagina's digitaliseerde

    @
 
Heeft u vragen of hulp nodig?
Bel onze klantenservice voor gratis hulp.

Telefoon: 053 - 711 8003
(7 dagen per week geopend van 09:00 tot 21:00 uur).

#dagwaarde tweets